Deze website maakt gebruik van cookies

Om deze site te laten functioneren en het gebruik van deze site te evaluaren maken wij gebruik van cookies. Sinds 2012 zijn Nederlandse websites verplicht om hiervoor toestemming aan de bezoeker te vragen. Wilt u cookies op deze site toestaan?

Meer informatie

Zoek in Artikelen

Archief

Populaire artikelen

  1. HeerlijkVers; passie voor lokaal voedsel

  2. Knolselderij. Onooglijk maar lekker!

  3. Recept: Erwtensoep

  4. Recept: Gratin van knolselderij

Linke soep: om je vingers aan te branden

Linke soep is zeker geen standaard kookboek. Niet de recepten zelf, maar het plastic waarin de ingrediënten zijn verpakt, spelen namelijk de hoofdrol. Doel is om mensen bewust te maken van de grote hoeveelheden afval die zij produceren in het dagelijks leven.

Linke soep is zeker geen standaard kookboek. Niet de recepten zelf, maar het plastic waarin de ingrediënten zijn verpakt, spelen namelijk de hoofdrol. Marin Leus (22) had bij het maken van dit kookboek dan ook een ander uitgangsgspunt dan Jamie Oliver of  Herman den Blijker. Doel was om mensen bewust te maken van de grote hoeveelheden afval die zij produceren in het dagelijks leven.

 

Marin is derdejaars studente fotografie aan de kunstacademie van Den Haag. Voor school kreeg zij een opdracht die als thema het woordstrijd droeg. Marin begon te denken wat voor haarzelf een strijd was. “Al snel kwam ik uit op het milieu. Daar ben ik altijd mee bezig. Vaak heb ik het gevoel dat alles wat ik doe slecht is voor het milieu. Ik wil goed doen, maar soms lijkt dat onhaalbaar”. Marin liet zich tijdens deze opdracht inspireren door de plastic soep in het noorden van de Stille Oceaan.  In dit gebied drijven enorme hoeveelheden plastic en afval. Naar schatting gaat het om een gebied ter grootte van 34 keer Nederland.

 

Verpakkingen bewaren

Voordat Marin op het idee voor een kookboek komt, probeert ze eerst andere dingen. Eerst fotografeert zij zwerfafval op straat. Vervolgens knipt zij de troep uit de foto. Op deze manier ontstaan leegtes. Dit laat  goed zien hoeveel troep er daadwerkelijk op straat ligt. Ook legt Marin op camera vast hoeveel koffiebekers één persoon er in één maand doorheen jaagt. De studente is niet tevreden met de resultaten. “Daarom besloot ik mijn verpakkingen van etenswaren te bewaren en deze te fotograferen. Vervolgens bracht iemand mij op het idee om bij die verpakkingen verschillende recepten te plaatsen”. Op deze manier, wordt goed duidelijk hoeveel afval we nu eigenlijk dagelijks gebruiken en het is nog leuk om te zien ook.

 

Twintig vuilniszakken plastic

Marin schakelt vrienden en familie in. Allen wordt verzocht om de verpakkingen van hun avondeten voor haar te bewaren. Iedereen spoelt braaf zijn afval af en geeft dit aan Marin. Dit heeft tot gevolg dat bij de studente op een gegeven moment twintig zakken afval in haar studentenhuis staan. Niet heel handig, maar ze heeft nu wel genoeg materiaal om mee aan de slag te gaan. “Ik maakte een inventaris van wat ik had en daar zocht ik dertien recepten bij. Bij ieder recept maakte ik een foto van de verpakkingen waarin de producten hadden gezeten”.

 

Een hele kluif

In de periode dat Marin met de opdracht bezig is, probeert zij zo min mogelijk afval te maken. “Dat was nog een hele kluif. Als ik boodschappen ging doen had ik altijd netjes en zakjes bij me. In de gewone supermarkt kwam ik haast niet meer, meestal ging ik naar de natuurwinkel. Daar kun je veel producten uit bakken scheppen”. Ook is zij iedere woensdag, gewapend met papieren zakjes, te vinden op de biologische markt. “ Het feit dat ik alleen plantaardig voedsel eet, maakte alles wel lastiger. Dan moest ik en op zoek naar een geschikte maaltijd en kon ik ook nog eens geen verpakte producten kopen. Op dit moment koop ik wel weer verpakte producten, maar zo min mogelijk. Ik doe nog steeds heel bewust inkopen”.

 

Liever een dikke trui dan de verwarming heel hoog

Marin probeert niet alleen zo min mogelijk afval te produceren. Zij probeert op alle fronten zo bewust mogelijk te leven. “Als ik ga douchen of afwassen, zet ik een emmer onder de kraan. Hierin vang ik het water op, voordat het warm wordt. Op deze manier spoelt het dan niet ongebruikt door het putje. Je kunt dit water prima gebruiken om de planten water te geven.  Ook heb ik een vulpen inplaats van wegwerppennen en draag ik liever een dikke trui dan dat ik de verwarming hoger zet”. Vorige week heeft Marin in haar enthousiastme de koelkast uitgezet. “Dit valt wel een beetje tegen. Nu het winter is, kan ik restjes eten buiten goed bewaren, maar als het straks warmer wordt, is dat natuurlijk lastiger. Ik ben benieuwd hoe lang ik het volhoud”. Marin wil zo groen mogelijk leven. Ze houdt een blog bij, zodat mensen kunnen lezen hoe het bevalt. Wil je weten hoe het Marin zonder koelkast vergaat, dan moet je zeker kijken op http://groenavontuur.blogspot.com/.

 

Duurzame drukker

Op dit moment is het kookboek Linke soep nog niet te koop, maar Marin is druk in onderhandeling met een duurzame drukker in Groningen. Verschillende mensen hebben namelijk al aangegeven interesse te hebben in het kookboek Linke soep.

 

Meer informatie over Linke soep en Marin Leus vind je op www.marinanke.com

 

 

 

Geplaatst op:27 Feb 2012 door: Francoise

Chioggia biet versus rode biet. Wie wint?

Linda Duyndam, alias de Groenteboerin, verbouwd op haar stuk land in Delfgauw de heerlijkste biologische groenten. Klassiekers als sla en wortel zijn verkrijgbaar, maar Linda maakt ook graag uitstapjes naar meer exotische groenten, als de chioggia biet en artisjok.

Heerlijk genieten van een Schieveense polderburger

Grazend in de Schieveense Polder in Rotterdam genieten de van oorsprong Franse Limousin Runderen van het Nederlandse landschap. Na een aantal mooie jaren worden de dieren geslacht. "Het vlees is fijn van draad en heeft een heerlijke pittige smaak", aldus boer Lenno Hoogerbrugge.

Door liefde en geduld de lekkerste Nederlandse druiven

De liefhebbers kunnen niet wachten op de start van het druivenseizoen bij Nieuw Tuinzight. Maar Hilde en Arnold Jansen kweken biodynamisch en laten de natuur het ritme bepalen. Des te meer zonneschijn, des te sneller de druiven geoogst kunnen worden en het winkeltje in de kas opengaat.

Westlandse druiven: juweeltjes om te zien!

Na de Tweede Wereldoorlog verdween de druiventeelt langzaam uit het Westland. Druivenkwekerij Sonnehoeck bleef behouden, zodat iedereen een kijkje in het verleden kan nemen. Immers, zo'n mooi stukje tuinbouwgeschiedenis mag niet vergeten worden.

© Heerlijk Vers | Contact
Website ontwerp en ontwikkeling: W3build